Hızır Aleyhisselam ve hamamdaki ihtiyar hikayesi

Bir gün Hızır Aleyhisselam hamamda yıkanan bir ihtiyarın yanına yaklaşmış. İhtiyar, kendi kendine yıkanmaktaymış.

Hızır Aleyhisselam demiş ki: Ey ihtiyar! Gençliğinde yaşlılara yardım etseydin şimdi şu gençler de sana yardım ederlerdi.

İhtiyar adam şöyle cevap vermiş: Ben gençliğimde yaşlılara yardım ederdim Pama zamane gençliği şimdilerde yardım etmez olmuş.

Hızır Aleyhisselam bir taraftan ihtiyar adamın sırtını keselerken bir taraftan da konuşmaya devam etmiş:

Demek ki yaptığın yardımları içinden gelerek yapmamışsın, Allahü tealanin sevgisini kazanamamışsın, yoksa ettiğin o hayrı neden görmeyeceksin ki?

İhtiyar adam şöyle demiş:

Eğer yaptığımı Allah için yapmasaydım, O’nun sevgisini kazanmasaydım, Allahü teala bugün benim sırtımı Hızır Aleyhisselama keseletir miydi?

Hızır Aleyhisselam duydukları karşısında çok şaşırmış.

Allah’ım demiş, bana verdiğin Seni sevenlerin listesinde bu ihtiyarın adı yok, bu nasıl olur?

Allahü û teala şöyle buyurmuş: “Ey Hızır! Biz bizi sevenlerin listesini sana verdik, ancak bizim sevdiklerimizin listesi bizim yanımızdadır…”

Mevlânâ Celâleddin-i Rûmî Hazretleri buyur ki; İnsanın kalbinde saklı öyle şeyler vardır ki verdikçe çoğalır

Bu hazinelerin başında SEVGİ gelir. İşte bir dostun bir dosta verebileceği hediyelerden bazıları şunlardır ki;

Gönlü rahatlatacak bir TEBESSÜM! …
Kalbe kuvvet verebilecek bir TATLI SÖZ! …
Morali düzeltecek bir TAKDİR! …
Neşesini yerine getirecek bir ŞAKA! …
Kızgınlığını söndürecek bir HOŞGÖRÜ! …
Hoşa gidecek bir güzel DAVRANIŞ!…
Allahü tealanin râhmetini çekecek bir HAYIR DUÂ…

Yüze karşı duaya riya karışabilir, ama arkadan olunca sırf Allah rızası için dua edilmiş olur. Allah rızası için yapılan duaları
da Allahü teâlâ kabul eder.

Din kardeşinin gıyabında dua edince, Allahü teâlâ onun için istediğimiz şeyi önce bize verir.

Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki: (Bir Müslümanın din kardeşinin arkasından ettiği hayır dua kabul olur. O dua edince, bir melek, “Âmin, kardeşin için istediğinin aynısı sana da verilsin” der.) [Müslim, Tirmizi, İbni Mace]