SEN YOKSUN YA, ADALETE HASRET KALDIK
Sen yoksun ya, Ya Ömer!
Adalete hasret kaldık diyordu bir çocuk,
Barut kokulu topraklarda,
Güneşe hasret bir sabah aydınlığında.
Sonra namlunun uçuna dokunuyordu,
Küçük bir çocuk,
Oyun oynama saflığında,
Mülteci istekler sıklığında.
Günahsız bir bebek haykırıyordu gökyüzüne,
Haykırıyordu dilsiz bir bebek,
Sen yoksun ya, Ya Ömer!
Adalete hasret kaldık diyordu.
Ve bir annenin feryadı duyuluyordu:
Yetecek kadar yankılanıyordu feryadı,
Boş caddelerde,
Kurumuş göz çukurları dolmaktaydı.
Sonra bir baba sığınak oluyordu,
Yavrusuna, yuvasına, namusuna,
Sonra bir baba kahraman oluyordu,
Çelik zırhlı canavarlarla savaşıyordu.
İşte yine bir ses arşa doğru koşuyor,
Ve haykırıyordu:
Sen yoksun ya, Ya Ömer!
Adalete hasret kaldık diyordu.
MEHMET ADIGÜZEL YAZILARI
