{"id":421,"date":"2016-05-25T13:55:09","date_gmt":"2016-05-25T13:55:09","guid":{"rendered":"https:\/\/dostkelimeler.com\/hikaye\/2016\/05\/25\/beklenen-ruya\/"},"modified":"2016-05-25T13:55:09","modified_gmt":"2016-05-25T13:55:09","slug":"beklenen-ruya","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.dostkelimeler.com\/hikaye\/beklenen-ruya\/","title":{"rendered":"Beklenen R\u00fcya"},"content":{"rendered":"

Beklenen R\u00fcya<\/strong><\/p>\n

Yavuz’un M\u0131s\u0131r seferine niyetlendi\u011fi g\u00fcnlerdir. Evet Son Abbasi Halifesi M\u00fctevekkilallah’\u0131n g\u00fcc\u00fc yoktur, ancak yine de onu incitmekten \u00e7ekinir. \u0131bn-i Kem\u00e2l Pa\u015fa ve Zembilli Ali Efendi, Sultan\u0131 iknaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131rlar. Evet bu seferin l\u00fczumuna herkesten \u00e7ok o inan\u0131r, ama yine de huzursuzdur. Yemekten i\u00e7mekten kesilir, uykuyu da\u011f\u0131t\u0131r. Sabahlara kadar ibadet eder, buru\u015fuk ka\u011f\u0131tlara kar\u0131\u015f\u0131k \u015fekiller \u00e7izer. ‘Ah!’ der, ‘Ah bir i\u015faret gelse.’<\/p>\n

\u0130\u015fte uykusuz ge\u00e7en bir gecenin ard\u0131ndan Hasan Cana sorar:<\/p>\n

-Nerelerdeydin?<\/p>\n

-Az\u0131c\u0131k dalm\u0131\u015f\u0131m efendim.<\/p>\n

-\u00d6yleyse r\u00fcyan\u0131 anlat.<\/p>\n

-Dikkate de\u011fer bir r\u00fcya g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm\u00fc hat\u0131rlam\u0131yorum.<\/p>\n

-Olacak i\u015f mi yani, bir insan uyusun da r\u00fcya g\u00f6rmesin. \u0130yi d\u00fc\u015f\u00fcn g\u00f6rmen l\u00e2z\u0131md\u0131!<\/p>\n

Hasan Can \u00e7\u0131kar. ‘Tuhaf’ der, ‘Sultan bir i\u015faret bekliyor ama ne?’ Tam o s\u0131rada bir ba\u015fka Hasan (Kap\u0131c\u0131ba\u015f\u0131 Hasan Efendi) yakla\u015f\u0131r. ‘Ben’ der ‘garip bir r\u00fcya g\u00f6rd\u00fcm, ama \u015fimdi bunu nas\u0131l anlatmal\u0131 sultana?’<\/p>\n

Hasan Can onu adeta apar\u0131r, kopar\u0131r, \u00e7\u0131kar\u0131r Yavuz’a. Sultan ‘buyur!’ der, o ba\u015flar anlatmaya:<\/p>\n

-H\u00fcnk\u00e2r\u0131m ak\u015fam \u00e7ad\u0131r\u0131n\u0131z\u0131n \u00f6n\u00fcnde n\u00f6betteydim. Bir ara i\u00e7im ge\u00e7ti. Ya da \u00f6yle oldu\u011funu san\u0131yorum. Zira mek\u00e2n ayn\u0131yd\u0131 ve ben ayaktayd\u0131m. Bakt\u0131m d\u00f6rt atl\u0131 \u00e7ad\u0131ra yakla\u015f\u0131yor. Hemen davrand\u0131m, \u00f6nlerine \u00e7\u0131kt\u0131m. G\u00fcya ‘Kimsiniz, necisiniz?’ diye sorgulay\u0131p \u00e7evirecektim onlar\u0131. Ancak vuruldum sanki. Dondum kald\u0131m. Atlar \u00e7ok asildi ve yere basm\u0131yorlard\u0131. S\u00fcvariler hem \u00e7ok heybetli, hem \u00e7ok sevimliydiler. B\u0131rak\u0131n hesap sormay\u0131, eteklerine kapanmak, ellerini \u00f6pmek i\u00e7in yan\u0131p tutu\u015fmaya ba\u015flad\u0131m. Esrarengiz ziyaret\u00e7iler h\u00fcnk\u00e2r\u0131m\u0131z\u0131 sordular. \u00c7ad\u0131rdan \u0131\u015f\u0131k s\u0131z\u0131yordu. ‘Me\u015fgul olmal\u0131’ dedim. \u00d6ndeki ‘\u0131yi’ dedi, ‘Rahats\u0131z etme. Sabahleyin geldi\u011fimizi s\u00f6ylersin. Biz Server-i K\u00e2inat\u0131n eshab\u0131ndan\u0131z. Efendimiz Selim Han’a sel\u00e2m s\u00f6yledi ve buyurdular ki: Haremeynin hizmeti kendisine verildi!’ Ve geldikleri gibi uzakla\u015ft\u0131lar. Bir anda ufukta kayboldular. Sancaklar\u0131 \u0131\u015f\u0131kl\u0131 izler b\u0131rakt\u0131. Tam ‘bunlar kim ola?’ diye d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcyordum ki bir ses ‘Nas\u0131l tan\u0131mazs\u0131n’ dedi. ‘\u00d6ndeki Hazreti Ebubekir, yan\u0131ndakiler, \u00d6mer, Osman ve Ali! Rad\u0131yallah\u00fcanh\u00fcm ecmain.<\/p>\n

Yavuz heyecanl\u0131d\u0131r. R\u00fcyay\u0131 tek kelimesini ka\u00e7\u0131rmadan dinler ve nedimine d\u00f6ner. ‘Bilir misin Hasan, biz emir olunmad\u0131k\u00e7a k\u0131p\u0131rdamay\u0131z. \u0130\u015fte \u015fimdi tamam. Art\u0131k \u00e7\u0131kabiliriz yola.’<\/p>\n